vrijdag 31 december 2010

Boca arriba!

We waren wat later dan normaal. Het Bimhuis zat daardoor al redelijk vol. Terwijl we rond stonden te kijken naar waar we konden, en wilden zitten liep Efraïm Trujillo, met zijn saxofoon nog op zijn rug langs ons.
"Nou, dit is de zaal en, ...., oh kijk, daar vooraan kunnen jullie nog zitten", zijn kinderen liepen mee over podium en gingen op de aangewezen stoelen zitten. Trujillo ging het trapje af naar de kleedkamer.

Het afgelopen jaar zagen de leukste vrouw ter wereld en ik de New Cool Collective al spelen als big band en wat later met rapper Typhoon. De mannen trekken zich van categorieën of genreopdelingen gelukkig niet veel aan.

Jazz wordt door veel mensen afgedaan als irritant gepiel en gepriegel. Maar dat is onzin. Hoogstens moet je soms je best een beetje doen om het te volgen. Maar wat daar precies tegen kan zijn ontgaat me. Als alles altijd maar gaat zoals je verwacht wordt het, denk ik dan, alleen maar saai en voorspelbaar.

Afgelopen woensdag was de trompettist van de New Cool Collective ziek. Dat vertelde aanvoerder Benjamin Herman aan de zaal. Hij had 's middags iets verkeerds gegeten en lag "luid kermend" in de kleedkamer.
Zeg je dan het optreden af? Welnee. Je belt Efraïm Trujillo op. En die komt dan gewoon. En is het dan lastig dat die saxofoon speelt in plaats van trompet? Misschien, maar je kunt ook gewoon proberen hoe de muziek klinkt met twee saxofoons in plaats van één.

New Cool Collective is één van de leukste bands van Nederland. En ik zet met opzet geen "jazz" voor "bands". Dat gehannes met rubriekjes. Het enige dat op ze aan te merken is is dat ze nooit, geen moment eens stil staan. En dat is lastig fotograferen. De eerste, beetje gelukte foto van gitarist Anton Goudsmit moeten we daardoor nog steeds maken.

Volgend jaar spelen ze weer een paar keer met Jules Deelder. Gaat dat zien. Een hard swingende band met Deelder, die dan vast weer onverstoorbaar mooi met brushes vegend op een snaredrum af en toe een gedicht of verhaal doet.

En dan nog even een muziekje.
Om mee af te sluiten.

woensdag 29 december 2010

De poll van het Jeugdjournaal


Sinds 10 december kun je het Jeugdjournaal laten weten of je de bibliotheek ouderwets vindt. Het plaatje hierboven laat de stand van vandaag zien. De percentages moet je zelf even uitrekenen, ik heb vrij vanmorgen en als ik vrij heb probeer ik het rekenen tot het minimum te beperken.

Een aantal reacties bij de poll:

Naam : dewi
Datum : 27-12-2010

voor een boekverslag heb je toch een boek nodig en ik weet niet waar ik die anders vandaan moet halen

Naam : Lisa
Datum : 26-12-2010

Echt niet! als je een boek wil lezen en je hebt hem niet kan je hem daar lenen.
Heel handig dus.

Naam : Miriam
Datum : 25-12-2010

helemaal niet, want het is leuk om te lezen en je leert er tenminste van van

Naam : Aïda
Datum : 22-12-2010

Ouderweds??? Helemaal niet!
Als je graag een boek wil lezen of informatie wil vinden over iets is de bieb ideaal! En je hoeft het boek niet meteen te kopen!

Naam : NINA
Datum : 22-12-2010

De bieb is ontspannen, handig ff iets opzoeken,

ANDERS WORDT STRAKS:

fIETSEN
LOPEN
SPELEN
LEZEN
WINKELEN

KORTOM ALLES BEHALVE GAMEN EN TV KIJKEN OUDERWETS. DOE FF NORMAAL!

Naam : jouk
Datum : 20-12-2010

ik vind het niet ouderwets ik ga altijd maar er is wel een nadeel sommige boeken stiken zzzzooooo

Naam : marloes
Datum : 20-12-2010

de bieb is niet ouderwets omdat je er lekker kan ontspannen en je hoeft geen boeken meer te kopen handig toch

Naam : merel
Datum : 16-12-2010

je kan er veel leren in de boeken.En er gaat een wereld voor je open

Naam : sarah
Datum : 15-12-2010

niet naar de bieb gaan is ouderwets maar jij bent ouderwets als je dat vind

Naam : linda
Datum : 15-12-2010

nee, de bieb is helemaal niet ouderwets!!!! maar de meeste kinderen vinden het blijkbaar leuker om de hele dag te computeren dan gezellig naar de bieb te gaan.

Naam : Niels
Datum : 15-12-2010

Ik vind naar de bieb gaan niet ouderwets want ze krijgen in Hilversum over een tijdje X-box 360!!!

Naam : Florian
Datum : 11-12-2010

in almere hebben ze de grootste bieb van nederland, waar je ook kan gamen en spelletjes lenen. dus waarom saai???

Naam : Orka OBS Dolfijn
Datum : 10-12-2010

Wij vinden het wel leuk om naar de bibliotheek te gaan maar vinden dat de bibliotheek in Driebergen wel hipper mag zijn. 

Ongetwijfeld kunnen we niks met de poll, de stemmers zijn vast niet representatief en iemand met goede/slechte wil kan met wat aanhoudend klikken de uitslag eenvoudig manipuleren.

Maar toch. In een jaar dat het in ieder geval soms leek alsof bibliotheken weer met zichzelf, hun nut en de toekomst in de knoop zaten is het toch aardig om te lezen dat tenminste 2953 stemmers de bibliotheek niet ouderwets vinden.

Hoewel ik wel al een tijdje zit te aarzelen of ik misschien "nog" tussen "bibliotheek" en "niet" ga zetten.

dinsdag 28 december 2010

Satie, John Cale en een spelshow



Vexations van Erik Satie is een raar stuk. Dat ontdekte ik toen ik met een half oor naar een cd luisterde en me na een minuut of 10 begon af te vragen of er bij het maken van de opname misschien iets verkeerd was gegaan. Ik hoorde steeds hetzelfde.

Maar dat hoort zo. Vexations is een stukje pianomuziek van 1 minuut en 40 seconden. Het opmerkelijke is echter dat het stukje 840 keer gespeeld dient te worden. Nou ja, dat is niet helemaal zeker maar een krabbel die Satie maakte bij het stuk zorgde er voor dat men dat is gaan denken. En gaan doen.

De eerste volledige uitvoering van Vexations vond plaats in 1963 en was een idee van, daar is hij weer, John Cage. In de meer dan 18 uur die de uitvoering in beslag nam traden een aantal pianisten op. John Cale, die later beroemd/berucht zou worden met The Velvet Underground en weer later prachtige liedjes als "Fear is a man's best friend" zou schrijven, was één van die pianisten.

Nu is 840 keer hetzelfde spelen misschien al raar maar nog vreemder wordt het door het optreden van John Cale in de spelshow "I've got a secret" uit 1963. Kandidaten moeten door middel van vragen zien te achterhalen wat John Cale gedaan heeft.

Een spelletjesprogramma over "the concert to end all concerts", zoals de presentator ergens zegt. Kom daar nu nog maar eens om.

Een mooi, historisch filmpje, met korte droge antwoorden van Cale. Tegen het eind speelt hij nog een stukje Vexations. Van bladmuziek. Want, "It's a difficult piece to remember".

maandag 27 december 2010

Een paar van de boeken die ik dit jaar las


De ondertitel, "Man's obsessive quest to catalog life, from nanobacteria to new monkey's" zegt het wel. Verhalen over obsessieve wetenschappers die tegen de gangbare overtuigingen ingaan en soms jaren in een verstoft lab doorbrengen om hun gelijk te halen.
Terry Erwin die boomtoppen in de Amazone bespoot met DDT om zo te achterhalen hoeveel soorten er leven. Dan Janzen die miljoenen bij elkaar sprokkelde om alle soorten in kaart te brengen in een gebied in Costa Rica, geen zin had in de administratie en al het geld zag verdwijnen voor er ook maar iets mee gedaan was. Het zijn maar twee namen uit een boek dat vol staat met doorzetters, non-conformisten en dwarsliggers.


Helder boek dat complexiteit bedrieglijk simpel laat lijken. Geeft veel tips over hoe je je het best kunt gedragen in grote groepen, hoe je met een man of vijf een drukke winkelstraat volledig tot stilstand kunt brengen zonder iets illegaals te doen en meer van dat soort "handige" weetjes.


Interviews van 1962 tot en met 2004. Ja, het helpt als je meer dan iets met de muziek van Dylan hebt. Boeiend prater, fijn verkeerd-op-de-been-zetter en soms opmerkelijk open. Mooie verhalen en een terugkerend thema, "Ik zing gewoon liedjes en meer is het niet".


Congo is niet bepaald het eerste land waar je aan denkt om doorheen te reizen. En als je het bedenkt dan is het geen verstandige gedachte. Tim Butcher deed het toch. En overleefde het. Butcher besloot de route van de ontdekkingsreiziger Stanley na te reizen. Door oorlogsgebieden, achterop brommers, in kano's en op slome stoomschepen. Niet om na te doen, wel om na te lezen.

vrijdag 24 december 2010

Stille nacht



Een week of twee geleden maakten de leukste vrouw ter wereld en ik de afspraak dat we elke winkel waar men de euvele moed zou hebben om weer dat hemeltergende "Last christmas" van Wham te laten horen onmiddellijk zouden verlaten. Gisteren bleek in Alkmaar dat we die afspraak beter over het maar doorzeurende "I'll be home for christmas" van Chris Rea hadden kunnen laten gaan.
In vier opeenvolgende winkels werd steeds dat lied door de luidsprekers geduwd. En steeds als we naar binnen liepen.
Je zou er van in, al dan niet bovennatuurlijke opzet gaan geloven.

Ter compensatie op het blog vandaag maar een extreem rustig kerstmuziekje. De hele cd "It's snowing on my piano" van Bugge Wesseltoft (te horen via zijn website) achterelkaar, in één ruk door beluisteren lijkt misschien wat op het slikken van teveel Prozac.
Maar af en toe een liedje is een erg goede remedie tegen mogelijke kerststress.

woensdag 22 december 2010

"It's LEGO Jim, but not as we know it"


Misschien is het kunst, misschien alleen een tijdverdrijf en waarschijnlijk zal het niet meer dan een nichemarkt zijn, de foto's die Mike Stimpson maakt.

Over zichzelf schrijft hij:

"My name is Mike, I program computers during the day, and thrust my photography upon the world at night. If we met, I’m sure we’d get along.

I do seem to take quite a lot of photographs of Lego, although I’m more of a photographer than a Lego builder. I also enjoy messing about with landscapes and portraiture, but don’t get a chance to do those as often as I’d like to."



Een deel van zijn foto's gaan over Starwars. Die gaan, hoewel ze soms grappig en altijd knap gemaakt zijn, een beetje aan me voorbij. Dat zal komen omdat ik die films, op het eerste deel na, echt heel flauw vond.


Maar zijn "opnieuw gefotografeerde klassieke foto's", die vind ik mooi. Al kan ik zo, op een nog wat slaperige woensdagochtend lastig onderbouwen waarom precies.

Probeer het zelf maar even.

dinsdag 21 december 2010

Nog even over die 55%


Vorige week schreef ik een stukje over een onderzoek van Eurostat. 80% van de jongeren in de EU tot 24 jaar maakt gebruik van sociale media. Nederland bungelde met maar 55% echter geheel onderaan de lijst. Triesterig en toch ook wat onverwacht.
Aan de vraagstelling kon het niet liggen, een mevrouw bij Eurostat mailde me die en beloofde ook zich wat verder in het probleem te verdiepen.

Maar dat laatste leek me een zin die er voor de beleefdheid stond.

Ergens in het weekend, we waren net aan het eten, plofte er een mailtje in mijn inbox. Van de mevrouw van Eurostat.

"the Statistical Office in the Netherlands informed me that there was some modification by splitting the answer option into several and then an error in data processing. The figures should indeed be higher. After we receive the data revisions, we will consider them for the next update of our databases, probably in January."

Altijd mooi om te zien, mensen die nog echt aan de slag gaan met een vraag. En het gaat dus waarschijnlijk nog wel goed komen met dat lage percentage.

maandag 20 december 2010

Grafreizen - Boudewijn Büch (boek)


"Door het achterna reizen van de dood en het schrijven van Grafreizen heb ik eerlijk gezegd nog steeds geen vrede of berusting met het ouder worden, de dood en het uiteindelijke wegdragen van mijn stoffelijk overschot gekregen. Het schrijven van deze opstellen heeft de gedachte aan het lot dat ons allemaal treffen zal echter iets gemakkelijker en dichter bij de hand gemaakt. Totdat het definitieve requiescat in pace ook voor mij aanbreekt, zal ik verder reizen. Vaak in angst."

Ik heb een zwak voor het werk van Boudewijn Büch. Voor zijn non-fictie werk dan. De romans, daar heb ik weinig mee maar met het grenzeloos obsessieve van de zijn non-fictie des te meer. Het onbeheerst stuiteren van het ene naar het andere. De eindeloze stroom boektitels, de obscure onderwerpjes, de gekte, het rusteloze dat van de pagina's springt.

Grafreizen gaat over, tja, de titel zegt het al. Büch bezoekt begraafplaatsen, vertelt over de mensen die er begraven liggen, gooit er flink wat obscure boektitels tussendoor en net als het wat teveel gaat worden staat er plots weer een mooi zinnetje, "De dood verzin je niet, de poespas eromheen wel".
Her en der in het boek staan wat foto's. Van graven natuurlijk, de meeste van ver weg graven. Zelfs op Isla Robinson Crusoe vindt Büch nog een oorlogsmonument voor drie duitse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog.

Het boekje eindigt met het mooi geschreven verhaal, "Het crematorium als leerzaam dagje uit". Een medewerker van het crematorium durft plots niet in het openbaar te spreken, het aantal belangstellenden is te groot, bezoeker Zwartjas wil graag een potje as mee. Dat soort dingen.

Büch schreef Grafreizen in 1994 voor de Vereniging voor Crematie AVVL, die toen 75 jaar bestond. Tweedehands is het vrij makkelijk te vinden.
Een beetje obscuur soms, maar wie van de non-fictie van Büch houdt vindt ook dit boekje mooi.

vrijdag 17 december 2010

Depeche Mode, Paradiso 1981



Ze hadden net hun 2e lp gemaakt, de mannen, of toen eigenlijk nog jongens, van Depeche Mode. En die was al niet meer zo onbezorgd onbenullig als hun eerste. Je kon het megalomane, het zeurderige van hun latere liedjes al aan horen komen.

Bij een beetje popconcert worden tegenwoordig haast meer filmpjes gemaakt dan er toeschouwers zijn. Soms kun je de band haast niet meer zien door alle oplichtende schermpjes die er in de lucht worden gehouden. En ja, daar doe ik zelf ook aan mee.

Maar in 1981? Videocamera's wogen toen toch nog wel een paar kilo, en klein waren ze ook niet. Dacht ik.

Van Depeche Mode in Paradiso, in 1981 kan ik me niet zoveel herinneren. Ik zou natuurlijk kunnen doen alsof het legendarisch en prachtig was maar ik ben bang dat het eigenlijk een beetje tegenviel. Wat slungelig en verlegen mannen achter synthesizers en big hair verscholen. Een paar leuke liedjes maar de sfeer kwam er, dacht ik, toch niet echt in.

Maar het leuke is dat er bewegend beeld is van het concert. Geen officieel beeld, maar filmpjes gemaakt vanuit het publiek. Goed, ze zijn wazig tot zwart en er zitten soms allerlei strepen op de lens. Maar iemand heeft toen daar gestaan met zo'n misschien wel enormerig videoding en hij heeft die filmpjes ook nog bewaard en ze jaren later op YouTube gezet.

En kijk ze nou eens staan. Zo jong nog, en vast ook nog wat onschuldig. De beroemdheid moet nog toeslaan.
Ook alweer jeugdsentiment.

donderdag 16 december 2010

55%, dat valt best tegen


"Nederlanders zijn niet internetvaardig", daar begon de week al mee. Daarna leek het even of 41% van de twitterende medemensen nooit of minder dan eens in de paar weken naar tweets van anderen keek. Maar dat bleek gelukkig alleen maar een amerikaans onderzoek te zijn. In Nederland zal dat vast anders zijn.

Geheel vreugdevol was de kop van een persbericht van Eurostat, "80% of young internet users in the EU27 active on social media". Kijk, dat is nog eens een mooi getal, 80%. Helaas zakt het goede humeur weg wanneer je naar het Nederlandse percentage kijkt, 55%.
Hoeveel?
55%.
In de leeftijd 16-24 geeft 55% aan gebruik te maken van sociale media. En daarmee bezet Nederland de allerlaatste plaats in Europa. Polen 94%, Belgie 70% en in Malta (om maar eens een swingend landje te noemen) is een mooie 79% bezig met sociale media.

Op Tweakers.net verscheen een artikel naar aanleiding van het persbericht, "Nederlanders zitten weinig op sociale netwerken". Veel reageerders verbaasden zich over dat lage, erg lage percentage van 55%. En dat deed ik ook wel. Hyves, heeft niet zo'n beetje elke Nederlander daar minstens 2 accounts? En anders toch minstens een Facebookpagina. En bijna iedereen twittert toch ook?

Lag het lage percentage dan misschien aan de vraagstelling? Wanneer er bijvoorbeeld expliciet naar het gebruik van bepaalde sites gevraagd was dan zou men in Europa misschien vergeten zijn Hyves te noemen.
Gelukkig stond er in het persbericht een mailadres.

De vraag was: "For which of the following activities did you use the internet in the last three months for private purposes?
... (option c) Posting messages to chat sites, social networking sites, blogs, newsgroups or online discussion forum, use of instant messaging"

Dus dat lijkt ook geen verklaring te zijn.
55%, hoe kan dat percentage nu zo laag zijn? Zit er ergens een rekenfout? Of hebben veel mensen bijvoorbeeld wel een account bij Hyves maar doen ze er niets (meer) mee? Snapten ze in Nederland de vragen misschien niet? Ik kom er niet uit.

En trouwens, Polen, 94%? Doen ze daar aan 23 dingen in het onderwijs of zo?

woensdag 15 december 2010

Jesus is _.



The City Church is een kerkelijke organisatie in Amerika. Nu is het niet mijn hobby of zelfs maar een gewoonte om websites van kerkgroepen te bezoeken.
Ergens rond mijn 13e of 14e besloot ik dat God geen geloofwaardig idee was en daarna ben ik bij die gedachte gebleven. Al heb ik, dat geef ik toe, niet het idee dat Hij van dat besluit erg onder de indruk is.

Maar het "Jesus is_." project van de City Church, dat vind ik, ondanks mijn bedenkingen bij het overkoepelende concept, wel weer mooi.
Er zijn filmpjes, nobele projecten en de bezoeker van de website kan in een paar woorden zeggen wat Jezus voor hem of haar betekent. Zoiets is vast vaker vertoond maar wat me hier opviel is dat er niet alleen maar prijzende teksten van gelovigen te lezen zijn. Ondanks dat de inzendingen voor plaatsing worden bekeken. En dat vind ik dan wel weer goed gedaan. Dat je ook de kritische reacties laat zien. En nog mooi opgemaakt ook.

dinsdag 14 december 2010

Genocide Archive Rwanda


Soms staat er zo'n berichtje in de krant. Over hoe een groep mensen toekeek terwijl er iets gebeurde, iemand werd in elkaar geslagen of verdronk en er was niemand die iets deed.

Van 6 april tot half juni 1994 keek de wereld naar Rwanda en deed niets. In die 100 dagen werden 800.000 mensen afgemaakt. Gemiddeld zijn dat 333 mensen per uur. Wanneer je hier 's ochtends naar je werk ging en 's avonds weer thuis kwam waren er daar zo'n 2700 mensen gedood.

De University of Texas Library's Human Rights Documentation Initiative heeft met een aantal groepen in Rwanda de website Genocide Archive Rwanda opgezet.
Op de website, die voor een deel nog gevuld moet worden staan indrukwekkende video's van overlevenden, bekentenissen van daders, foto's en (deels) vertaalde transcripties van radiouitzendingen van haatzenders als Radio Télévision Libre des Mille Collines.

Een medewerker aan het project zegt in een artikel:
"Rwandans are not interested in being portrayed solely as victims of the genocide, but this project really highlights people's strength and resilience and will to survive," Sangwand says. "And this is a unique opportunity to actually hear from the people in Rwanda."

De foto boven dit stukje komt van de website. Het is een identiteitskaart. Met een pen werd doorgehaald tot welke bevolkingsgroep je niet behoorde. Een doorhaling die in 1994 het verschil tussen leven en dood kon betekenen.
Het origineel van de kaart ligt in het Kigali Genocide Memorial Centre.

maandag 13 december 2010

De plaag (boek)


"Is het waar dat je er van die cafés hebt waar je straffeloos mag blowen?" Dat is waar, beaam ik. Hij laat zijn hoofd op zijn borst vallen. "Fok". Ik doe er nog een schepje bovenop door te stellen dat niet alleen Amsterdam, maar elk Nederlands dorp dat zichzelf respecteert over minstens één coffeeshop beschikt. Hij kijkt me vol ongeloof aan, als had ik hem net de visionaire contouren van het walhalla geschetst. Daar zou hij wel eens heen willen gaan. Er is echter één puntje waarover hij eerst nog opheldering wil: "Zijn er bij jullie ook kaffers?". Nu heb ik hem, wrijf ik me in de handen, nu heb ik hem. "Enorm veel".

"De plaag - Het stille knagen van schrijvers, termieten en Zuid-Afrika" van David van Reybrouck is een raar boek. Ik zeg het meteen maar. Non-fictie geschreven in een golvende taal die misschien wel literatuur is. Over een, in aanvang pietepeuterig klein en redelijk irrelevant onderwerp.

Nam Maurice Maeterlinck, de Belgische schrijver én Nobelprijswinnaar (ik had nog nooit van hem gehoord, dat zal vast een schande zijn) in zijn "La vie des termites" uit 1926 een idee over van de Zuid-Afrikaanse schrijver Eugene Marais? Het is een vraag waar niet veel mensen van wakker zullen liggen. Als ze de vraag al zouden kunnen verzinnen. Van Reybrouck struikelt over de vraag wanneer hij een kop soep zit te eten. En tegelijkertijd een boek leest. Een kleine gebeurtenis, die al vlot op een zoektocht, een obsessieve zoektocht uitdraait.

Van Reybrouck leest, bezoekt archieven, ontmoet (zie het citaat aan het begin), denkt, schrijft, reist. In Belgie en Zuid-Afrika. Zijn "niet weten" is ook het "niet weten" van de lezer. Zijn ontdekkingen worden de ontdekkingen van de lezer.

Elk' ydel vrees sal daar verdwyn;
Daar sou ek vrede weer besef
Waar Tebes in die stil woestyn
Sy magtig' rotswerk hoog verhef.
                      Eugene marais

Ik geef onmiddellijk toe dat er misschien zinvoller kennis is dan weten wie Maeterlinck was, of Marais. En dat plagiaat? Ach, het is een mooie aanleiding. En misschien zat de lezer ook niet te wachten op kennis over termieten, de natuur van Zuid-Afrika, opium of de Waarheidscommissie. Ik wist tenminste niet dat ik er op zat te wachten. Maar blijkbaar was het wel zo want ik las het boek met meer dan veel plezier. Wat vast komt omdat ik iets heb met mensen die zich totaal kunnen verliezen in schijnbaar onooglijke onderwerpen en die daar dan ook nog in mooie taal over kunnen schrijven.

Prachtboek.

David van Reybrouck schreef later het veelgeprezen en bekroonde "Congo".

vrijdag 10 december 2010

Disco Stomp!


Al sinds ik op vrijdag een muziekje in/op dit blog zet probeer ik Disco Stomp van Bohannon er in te frommelen. Maar er is nooit een aanleiding, nooit een reden. Deze week dacht ik een herinnering aan een klassenavond van lang terug te kunnen gebruiken. S, die al op Joey Ramone leek voor we zelfs maar wisten dat die bestond, speelde er een gênante rol in. Maar nu ik de jaartallen bekijk kan dat niet kloppen. Dus is er weer geen aanleiding.

Terwijl het toch zo'n fijn doordreinend lied is. Met een "bijzondere" tekst ook.
oh!
Baltimore Maryland
oh
oh!
Baltimore
Baltimore
Baltimore!

Ev'rrbody do the Disco Stomp! Ev'rybody do the Disco Stomp!
Newark in New Jersey
Newark
Newark
Newark!
What about Boston? Hm
hm!
Chi-Chi-Town-Chick in the car and the car won't go Chigago.
New York City! New York City!
New York City! New York City!

Nou ja, dan maar geen aanleiding, dan maar gewoon zonder reden. Dan kan het lied tenminste worden afgevinkt.

O, wacht, het filmpje, na 30 seconden, dat is meer dan leuk. Al kan "leuk" ook door aandoenlijk, of een ander woord vervangen worden.


donderdag 9 december 2010

My favorite tweets



The sound of music, de film, heb ik nooit helemaal uit kunnen zitten. Het duurt maar en het duurt maar. En op de raarste momenten dat gekke gezing. Al zit er natuurlijk wel één prachtlied tussen, "My favorite things".

Voor het eerst hoorde ik "My favorite things" op een plaat van John Coltrane. Die blies de melodie grondig en volledig aan gruzelementen. Prachtig. Al kun je daarna nooit meer naar het gezang van Julie Andrews luisteren zonder dat je op schurende saxofoon gaat zitten wachten.

Voegen die zinnen iets toe aan het eigenlijke doel van dit blogpostje? Welnee, want het eigenlijke doel is niet meer dan het embedden van een aardig filmpje dat wat ironisch (of een ander woord) kijkt naar sociale media.

En sociale media zijn natuurlijk hartstikke mooi, onmisbaar, belangrijk en ook heel prachtig maar je moet er ook om kunnen blijven (glim)lachen.

woensdag 8 december 2010

Hoe was je dag?


Hier meer van de Brigada Creativa.

#FridayReads


 #FF of #FollowFriday kende ik wel, #FridayReads niet. Het idee is, zoals de meeste goede ideeën, nogal simpel. Twitter op vrijdag welk boek je aan het lezen bent en zet er  #FridayReads bij. Meer is het niet.

#FridayReads werd een maand of wat geleden verzonnen door Bethanne Patrick. En het sloeg aan. Mashable nam het initiatief op in de lijst "Best Internet Meme".

(kopiëren en plakken)

"Patrick tells us she began #FridayReads as “a simple extension of my entire reason for being in new media: Love of books and reading. I created #fridayreads one day when I was stuck on what to read next. I thought that if I asked my ‘tweeps’ about their own current reads, I’d get a few ideas.”

Er is een blog waarop redenen en regels te lezen zijn.

Why does #fridayreads matter?
It's simple: The more people who share what they're reading, the more people get excited about reading. And when people get excited about reading all sorts of incredible things happen...we get smarter; we think more; we're entertained; we learn things...the list is endless.

Right now, 1 in 5 American adults is functionally illiterate; that's 20%. The situation is not much better in the UK, with 18% of people illiterate.

We all want to make the world a better place. Reading is one thing we can all do to achieve that lofty goal. This is why #fridayreads matters: it bands us together in the shared joy of reading and encourages us all to read more.


En de regels? Die zijn er eigenlijk niet. Volgens het blog mag je ook twitteren dat je het spoorboekje aan het lezen bent. Heb je geen tijd op vrijdag? Maakt niet uit. Misschien is het ergens anders wel vrijdag.

Het is zo simpel, daar hoeft lijkt mij geen verkennende commissie meer naar te kijken. Gewoon doen lijkt me eenvoudiger.

dinsdag 7 december 2010

eReaderfilmpje


In de bibliotheek Langedijk komen er binnenkort een aantal nieuw eReaders voor het publiek beschikbaar en om dat bekend te maken leek een filmpje voor op de website een aardig idee. Zo'n filmpje kan natuurlijk met glanzende readers en ronkende woorden worden gemaakt maar dat past niet helemaal bij de bibliotheek Langedijk.

Karen bedacht dat een bibliotheekmedewerker die de eReader niet af wilde staan een leuke invalshoek zou zijn. Gelukkig was ze niet te beroerd om voor het filmpje zelf door de bibliotheek te rennen.

Het filmpje is gemaakt met een doorsnee fototoestel, daar kun je redelijk mee filmen. Het knippen, de versnellingen en de vertragingen zijn gemaakt in Windows Moviemaker dat op zo'n beetje elke pc zit. De teksten werden gemaakt met Microsoft Digital Image 2006 Standard Edition. Dat duurde erg lang. Het leek de leukste vrouw ter wereld (het technische en geduldige brein achter de filmpjes) aardig om met verschillende lettertypes en kleuren aan de slag te gaan. Dat was minder makkelijk dan het leek. Ik ben toen maar even met de kat gaan praten.

Het was ook een tegenvaller dat het rennende geluid bij de oorspronkelijke filmpjes niet best was en dat het ook idioot klonk na de versnellingen. Dat hebben we dus thuis opnieuw opgenomen. Omdat de flat niet zo heel groot is en omdat we steeds gierend moesten lachen kwamen we niet verder dan wat voetstappen die je hoort in het begin van het filmpje. De stilte daarna is opgevuld met een stukje uit "Keep on running" van de Spencer Davis Group. Dat is vast niet legaal maar ik gok dat het filmpje niet genoeg hits gaat krijgen om op te vallen.

Alles is in elkaar geschoven met Magix foto's op cd en dvd 8. Ook nog gebruikt, "Free studio manager", een aantal handige, gratis programma's waarmee je onder meer geluid van een YouTubefilmpje om kunt zetten naar een bruikbaar formaat.

Het maken van het filmpje was een paar uur pret. Nu maar hopen dat het de klant straks opvalt.

maandag 6 december 2010

Thee met de taliban (boek)


Op maandag een boek. Misschien brengt dat iets van structuur in dit blog. Nou ja, iets meer structuur. Het moet niet te gek worden.

Thee met de taliban - Deedee Derksen

Van 2006 tot en met 2009 werkte Derksen als correspondent voor De Volkskrant in Afghanistan. Over die jaren schreef ze "Thee met de taliban". Het boek gaat dus over de oorlog in Afghanistan. Maar niet alleen daarover.
Derksen beschrijft hoe ze, eigenlijk zonder al teveel voorkennis in Kabul aankomt en daar een heel andere wereld aantreft dan ze verwacht had. Door de steeds aanwezige dreiging trekken journalisten vooral veel met elkaar op, spreken ze met Afghanen die zelf jarenlang in het buitenland hebben doorgebracht en die vol zitten met nobele plannen maar nauwelijks de hoofdstad uitgaan of uitkunnen. En er wordt een hoop gefeest. Ja, het is niet ongezellig in Kabul.
Buiten de hoofdstad ontmoet ze Nederlandse militairen, gewone afghanen en talibanstrijders. Er is spanning, er is avontuur. Zeker. Maar er zijn voornamelijk veel vragen. En het zijn die vragen die het boek de moeite waard maken.

Wat willen de Afghanen zelf eigenlijk? Die taliban, is dat wel zo'n homogene groep? Hoe zit het met de krijgsheren die het land in de chaos stortte die de opkomst van de taliban mogelijk maakte en die nu weer vaak worden gebruikt door de westerse troepen? Zit Nederland te wachten op nieuws uit Afghanistan als het niet over de Nederlandse soldaten gaat? En hoe komt een journalist achter de waarheid in een conflict waarin hij of zij vaak zelf een doelwit is?

Het eerlijke van het boek is dat die vragen eigenlijk nauwelijks beantwoord worden. Er is teveel ruis. Er zijn teveel belangen. En nee, die belangen zijn in dit boek niet de olie, of een strategische pijpleiding of zoiets groots. Toegang tot water, een beekje kan al een conflict veroorzaken waarbij gemakzuchtig labels geplakt kunnen worden.

Derksen komt er niet echt uit. En dat beschrijft ze goed, eerlijk en open. Aanrader voor iedereen die "Het zijn net mensen" van Joris Luyendijk las en dat boek de moeite waard vond.

Meer achtergrond en over Afghanistan in: "Taliban" en "De dreiging van chaos" van Ahmed Rashid. Een indringend persoonlijk verhaal over het leven in Kandahar is "The punishment of virtue" van Sarah Chayes dat in het Nederlands de minder mooie titel "De terugkeer van chaos" kreeg.

Tweets uit Afghanistan: Peettv (journalist Peter ter Velde), Natalie_Kabul (correspondent voor De Volkskrant) en Anand_Gopal_ (correspondent voor ondermeer The Wallstreet Journal).

En dan nog wat Afghaanse rap. Daar had ik nog nooit van gehoord voor ik "Thee met de taliban" las.

vrijdag 3 december 2010

Een mooie dag



Vandaag is de leukste vrouw ter wereld jarig. En het is ook nog haar eerste werkdag na de emigratie van Overijssel naar Den Helder.

Een mooie dag dus voor één van de mooiste liedjes ooit.

Geschreven door Burt Bacharach en Hal David en oorspronkelijk opgenomen door Dionne Warwick in 1966. Maar door haar gezongen klinkt het toch een beetje als een te vroeg bezorgde kerstkaart. Aretha Franklin nam het nummer in 1968 op. Een beetje per ongeluk eigenlijk.
De drummer tikt onverstoorbaar fijn door. De piano klinkt alsof hij in een gymzaal staat en ondanks de uitbundige achtergrondzangeressen blijft het nummer mooi klein.
Er is bewegend beeld van Franklin als ze het nummer zingt maar daarin duikt dan plots toch weer een dot violen op. En die zitten ernstig in de weg.

Onbeweeglijk beeld is ook mooi.

donderdag 2 december 2010

Het geluid van HIV

Van een website kun je muziek maken.
Van aminozuren kun je muziek maken.

En sinds een paar minuten terug weet ik hoe HIV klinkt.

Sorry?

Alexandra Pajak zette het genome van het HIV virus om naar muziek. Brainpickings zegt er het volgende over:

"To create the recording, Pajak used the National Institutes of Health’s record of the retrovirus’ genome to identify the thousands of coded letters transcribed onto DNA once a cell is infected. She then assigned specific pitches to the 20 amino acids manufactured in an infected human cell, ordering them according to their affinity for water. To reflect the profound sadness of the disease, Pajak composed the work in the A minor scale and meticulously double-checked that each of the 9,181 nucleotide-notes was in the right place."

Ik weet niet of je het resultaat kunt omschrijven als mooi. Om allerlei redenen niet. Maar boeiend is het wel. Vind ik dan.
De cd is (deels) te horen en te kopen via Amazon.

woensdag 1 december 2010

Filmpjes aan elkaar plakken met Dragontape



Een tijdje terug las ik al iets over Dragontape, probeerde het en vergat de site vervolgens weer. Jeroen blogde er een paar dagen terug over en omdat er nu, ik zit in een door de kou totaal uitgestorven uitleen, toch even niets te doen is kan ik er ook wel iets over tikken. Zo blijven de vingers tenminste ook wat warmer.

Met Dragontape (een account is gratis en voor je het weet ben je geregistreerd) kun je naar YouTube video's zoeken en die vervolgens achter elkaar plakken tot een lange film. En die film kun je delen via een url of gewoon embedden in je blog of op de website.

Meer kan ik er niet van maken. En het moeilijker maken lukt ook niet.
Handig en een uitkomst voor mensen die, zoals ik, van hun YouTubekanaal een bonte verzameling zooi hebben gemaakt. Met Dargontape kan ik zo filmpjes die iets met de bibliotheek te maken hebben achter elkaar plakken en laten zien.
Zonder dat mensen weer eens struikelen over een springerig muziekfilmpje.

Hé, een klant. Ik ga wat anders doen.

"Please stop using social media mom"



"What do you know Dan? You don't even have any followers!"

Zoals de tweet waardoor ik het filmpje vond al zei, "Briljant!"

dinsdag 30 november 2010

De bibliothecaresse van Basra


Het is een boek, maar een boek dat ik nog niet las. Alia's mission, saving the books of Iraq. Het is een stripboek, ik heb het nooit in handen gehad maar het verhaal is te mooi om niet even na te vertellen.

Alia Muhammad Baker werkte in 2003 in de openbare bibliotheek van Basra, Irak. Net zoals wij in het westen zag zij de oorlog aankomen. Iedereen zag die oorlog aankomen. Ook het regime zelf. Militairen trokken de bibliotheek in en op het dak kwam luchtafweergeschut te staan. Alia Muhammad Baker vroeg om toestemming om de bibliotheekboeken uit het gebouw te halen. Dat werd geweigerd.

En toe deed ze iets bijzonders. Ze besloot de afwijzing naast zich neer te leggen. In het Irak van Saddam Hussein was dat niet bepaald iets dat je lichtzinnig deed, tegen een verbod ingaan.

Elke avond smokkelde Alia Muhammad Baker zoveel boeken als er in haar auto gingen naar buiten. En toen de bibliotheek na de invasie werd geplunderd bracht ze samen met buurtbewoners zoveel mogelijk boeken in veiligheid in het restaurant naast de bibliotheek. De bibliotheek brandde af maar toen waren er al 30.000 boeken gered.

In 2004 werd de bibliotheek herbouwd en gingen de boeken weer terug.

Op Twitter zou je achter de naam Alia Muhammad Baker #held tikken.

In de VS verschenen twee boeken over Alia Muhammad Baker. Alia's mission en The librarian of Basra.

zondag 28 november 2010

Wat we ook zouden kunnen doen


Na afloop van het concert van Faithless, afgelopen vrijdag, zag ik een tweet voorbij komen.
"Nog nooit zoveel 50plussers zien springen".
Waarop iemand anders reageerde.
"Maar die 50plussers sprongen wel een stuk hoger dan de jonkies".

Was het leuk? Meer dan dat. Geen onvertogen woord, brede glimlachen waar je maar keek. En een hoop nagehijg.
Je zou kunnen twitteren "Faithless in het basispakket van elke ziektekostenverzekeraar".

Twee mensen die ik volg op Twitter waren er ook, één zelfs maar
5 meter naar rechts. Maar dat las ik pas de volgende dag.
Misschien moet dat de volgende keer anders.
Trouwens, misschien moet de volgende keer gewoon de hele bibliotheekbranche heen. Een soort landelijk uitje. Eerst met z'n allen fijn los gaan en daarna, wanneer we met bevende enkels op de parkeerplaats zijn even vlotjes alle dingen waar we mee zitten doorpraten.
Ik weet haast zeker dat dan alles met een minuut of vijf is opgelost.

donderdag 25 november 2010

Het zal het weer wel wezen



Schrijverdezes blogt helemaal niet meer, Bas stopt misschien een tijdje. Mark Deckers is somber en Tenaanval is moe.

En ik heb op dit blog ook al anderhalve week niks meer gezegd. Op de één of andere manier komen de zinnen niet echt op gang. Of helemaal niet eigenlijk.
Ik kan het op het weer, of het jaargetijde gooien. Of op werkchagrijn, of vakchagrijn. Maar dat is eigenlijk niet helemaal het goeie woord en voor je het weet krijg je daar weer een hele discussie over. Loopgraven enzo. Dat schiet allemaal niet op.

Vandaag dan maar een glimlachfilmpje, morgen Faithless, zaterdag de NCC & Typhoon en dan volgende week maar weer eens kijken of het nog wat gaat worden.

vrijdag 12 november 2010

Op saxofoon Bill Clinton (ja, die Bill Clinton)



In 1994 bezocht president Bill Clinton Tsjechië. Er was nog niks aan de hand. Geen Foster, geen Jones of Lewinsky, dat moest allemaal nog komen. Tijdens een bezoek aan de Reduta Jazz Club kreeg Clinton van Vaclav Havel een cadeautje, een Amati saxofoon. En wat doe je met een saxofoon in een jazz club? Daar ga je op spelen.

Clinton speelde eerder saxofoon in het openbaar. In 1992 deed hij nog een aardig stukje "Heartbreak Hotel" in de Arsenio Hall show. Maar dat had misschien iets met de verkiezingen te maken.

In 1994, in Tsjechië, hoefde Clinton niet gekozen te worden, er waren dan ook geen camera's aanwezig. Maar er is bijna altijd iemand die toch iets vastlegt.

Curieus. Laten we het daar maar op houden.

My funny Valentine
Sweet comic Valentine
You make me smile with my heart
Your looks are laughable, unphotographable
Yet you're my favorite work of art

Is your figure less than Greek?
Is your mouth a little weak?
When you open it to speak, are you smart?

But don't change a hair for me
Not if you care for me
Stay little Valentine, stay
Each day is Valentine's Day

donderdag 11 november 2010

A Life On Facebook



Eerst maar even, ik heb niks met Facebook. Of Hyves. Voor de bibliotheek is dat weer anders maar dat komt in een volgend blogje nog eens terug. Maar zelf kan ik er dus niets mee. Of misschien is "heb ik er niets mee" beter. Al dat geklik, dat "krabbelen" of "poken", het gaat totaal langs me heen.

Maar het filmpje dat ik vanmorgen bij Mashable zag, dat was toch wel weer heel erg mooi. Een leven op, en eigenlijk ook weer door Facebook. Heel knap gemaakt ook.

Tenminste, dat vond ik tot iemand op YouTube de kijkers wees op een fout, rond 1:54. Waar je denkt te kijken naar het uitwisselen van boodschappen tussen twee mensen staat daar steeds, en als je goed kijkt zie je het inderdaad, "There are many variations of passages of Lorem Ipsum available [...]"

En dat is dan toch wel weer jammer. Nu is het een knap filmpje, niet meer heel knap. Al laat het wel meteen zien dat er altijd iemand is die heel goed kijkt.

dinsdag 9 november 2010

Paris vs New York



Je hebt blogs met meningen, veel woorden, bewegende dingetjes, hyperhijgende nieuwerigheidjes, van alles.
En je hebt blogs met heel weinig woorden.

Paris vs New York is een blog met nog minder woorden. Zo om de dag verschijnt er een illustratie. Met een enkel woord.

Paris vs New York, a tally of two cities.
Un match visuel amical entre ces deux villes, c'est le regard d'un amoureux de Paris sur un New York rempli de détails, de clichés et de contradictions : suivez le guide.

A visual but friendly match between those two cities seen by a lover of Paris wandering through New York's infinite details, clichés and contradictions : this way, please.

Heerlijk. Je hoeft nergens iets van te vinden. 
Je hoeft alleen maar te kijken. 
En soms te glimlachen.

maandag 8 november 2010

Gefilmd werk

Bibliotheken doen een hoop zinvol werk. De meeste lezers van dit blog weten dat. Of vinden het. Alleen is het zo jammer dat een flink deel van dat werk nooit door de gemiddelde bibliotheekbezoeker gezien wordt.

Zelfs mijn eigen moeder vraagt wel eens "Maar jongen, wat doe jij dan de hele dag?".

De bibliotheek Langedijk is maar een kleine bibliotheek, met niet al teveel formatie. Maar er gebeurt best een hoop. Heel gewone dingen hoor, niks wereldschokkends. Maar van een hoop dingen heeft de gemiddelde medemens geen weet. Dat kan ook moeilijk, een hoop dingen gebeuren als de bibliotheek niet open is.

Dus heb ik mezelf maar de opdracht gegeven van die onbekende werkzaamheden filmpjes te maken. Die dan op de website kunnen. Zodat de mensen die daar kijken een wat beter beeld krijgen van wat er allemaal gebeurd. Als de bibliotheek dicht is.

vrijdag 5 november 2010

Een "stille" kersthit door Facebook?

Welk liedje staat er op nummer 1 met kerst? In Nederland doet het er geloof ik niet zoveel toe maar in Engeland wel. Een kersthit is daar een traditie. En om tradities maak je je druk.
De laatste jaren gaat het er daar vaak om of de winnende kandidaat van een programma als X-Factor of So You Think You Can Sing of iets anders onbenulligs op de eerste plaats komt. Marketing enzo. Vorig jaar lukte dat niet. Een sociale mediacampagne van een Facebookgroep zorgde ervoor dat "Killing in the name" van Rage Against The Machine de kersthit was. Verfrissende teringherrie.

Dit jaar is er een soortgelijke actie. Alleen heet de Facebookclub nu Cage Against The Machine. En gaat het om allesbehalve teringherrie.

John Cage schreef 4'33 in 1952 nadat hij er een paar jaar over had nagedacht. Het idee voor het stuk kreeg hij in een geluiddichte studio, waar hij toch een geluid hoorde, volgens de technicus was het het stromen van zijn eigen bloed. Waarna Cage zich realiseerde dat hij, tot zijn dood, nooit meer volledige stilte zou ervaren.

4'33 is afgesproken stilte. In drie delen. Cage schreef het (ja, er is bladmuziek voor) met duidelijke aanwijzingen. Zo dienen de muzikanten bijvoorbeeld serieus te kijken wanneer zij het stuk "spelen".
Je kunt er om lachen, of er heel boos om worden. Maar ik vind het mooi. 4'33 laat je de geluiden horen die er zijn maar die je eigenlijk nooit meer hoort. Omdat het te druk is om stil te zijn.

Ik kende het stuk alleen in een versie voor piano maar laatst hoorde ik op een niet geheel legale cd een uitvoering voor orkest. En daar is gelukkig ook een filmpje van.

donderdag 4 november 2010

Hoe de media veranderen door de sociale media




Ook het nieuws is niet meer hetzelfde sinds de opkomst van de sociale media. daar kun je een hele hoop serieuze dingen over gaan zeggen. Maar je kunt er ook een filmpje over maken. Met een knipoog.
Nou ja, ik moest er in ieder geval om lachen. En dat is met al die bezuinigingen en portals die op één oor gaan liggen ook al best wat.

woensdag 3 november 2010

Het schiet weer lekker op met de eBoeken


Net nu er een paar nieuwe eReaders afgeleverd waren. En ik eindelijk een leuk idee voor een filmpje had. En dan zie je 's ochtends wat onheilspellende tweets over de ePortal van de NBD voorbij komen. Met een link naar een nieuwsbrief. Die op het werk ook in mijn postvakje zat.

Kopiëren en plakken maar weer.

"Indertijd heeft NBD/Biblion een overeenkomst gesloten met uitgeverij NDC/VBK voor de levering van eBooks voor de ePortal. [...]Doordat NDC/VBK het contract heeft opgezegd kan NBD/Biblion tot 31-12-2010 nog titels van deze uitgeverij aanbieden via de ePortal. Na deze datum mogen wij geen titels van NDC/VBK meer leveren."

Er komt dus niets of weinig nieuws meer in de ePortal.

Stond er nog meer in de nieuwsbrief? Iets van een reden waarom de NDC/VBK het contract heeft opgezegd?

"Onderdeel van deze overeenkomst was dat er een leenvergoeding betaald wordt per uitlening, een gelijk bedrag als voor een papieren boek. Dit in afwachting van een definitieve regeling voor leengeld voor eBooks. Deze definitieve regeling is echter een verantwoordelijkheid van de VOB, zoals men dit ook geregeld heeft voor alle andere materiaalsoorten. NBD/Biblion exploiteert vervolgens binnen deze kaders.
De onderhandelingen tussen VOB en de rechthebbenden zijn echter nog steeds niet afgerond. Men heeft inmiddels wel vastgesteld dat een eBook niet onder de bestaande leenrechtregeling valt. Het in de ogen van NDC/VBK trage verloop van deze onderhandelingen, was voor deze partij aanleiding om de levering van nieuwe titels voor onze ePortal op te schorten. Vanzelfsprekend betreurt NBD/Biblion deze gang van zaken in hoge mate."

En ja, ik weet het, de ePortal van de NBD was niet het toppunt van gebruiksvriendelijkheid (en dat is een understatement ja) en ja, er valt van alles te bediscussiëren over DRM. Maar de portal was er wel en klanten konden er, na wat gevloek, ook iets mee. Soms werden ze zelfs lid om toegang tot die ePortal te krijgen.

Maar nu komt er niets meer bij. Omdat het overleg te traag ging.
Zou de VOB er misschien ook nog iets over gaan zeggen? Ik kreeg verbluffend regelmatig mailtjes van ze over de petitie. En er komt geloof ik morgen weer een nieuwe nieuwsbrief. Want ik wil eigenlijk wel heel graag weten hoe het zit. Of hoe het gaat zitten. Met die eBoeken. En de onderhandelingen. En de toekomst. Want het is zo alweer morgen.

dinsdag 2 november 2010

"Fuck Social Media Strategy!"


Kijk, dat is nog eens een kopje dat de aandacht trekt. Letsgosocial zette het boven een bericht over de slideshow die Eric ("Hi Eric") van reclamebureau DDB maakte met de titel "You don't need a social media strategy".

Eric stelt dat je geen strategie hoeft te hebben voor sociale media. Omdat je er ook geen hebt voor bijvoorbeeld mobiele telefoons. Het gaat tenslotte niet om het middel dat je gebruikt maar om het doel dat je wilt bereiken.

Ergens geen strategie voor hebben is best een prikkelende gedachte en het is een aardige presentatie waar ook wat mooie voorbeelden in zitten over een campagne voor Knorr. Maar dan wel voor één die wij in Nederland niet gezien hebben. Dacht ik. En anders is hij me ontgaan.

Zouden er eigenlijk bibliotheken zijn die zo'n strategie wel hebben?

maandag 1 november 2010

Peter Rabbit op de iPad



Met de boekjes over Peter Rabbit heb ik nooit iets gehad. Hoogstens was ik in de tijd dat ik in een boekhandel werkte blij met die boekjes. Ideale cadeaudingetjes waren het, en omzet is best fijn.
Maar verder, Flopsy, Dopsy, Fluffy of Muffy, het zal allemaal wel.

Maar ik moet eerlijk toegeven, PopOut! the tale of Peter Rabbit voor de iPad ziet er mooi uit. Tenminste, op het promofilmpje ziet het er mooi uit. Zo te zien blijft het dicht bij het orgineel en is er niet gekozen voor een volledig rondhupsend adhd konijntje dat je scherm vervuilt. De makers keken naar al bestaande pop-up boeken en bouwden een soortgelijke functie in. En natuurlijk kun je er nog heel veel meer dingen mee.

In Europa is het appje nog niet te krijgen. Iets met rechten geloof ik.

vrijdag 29 oktober 2010

Vrijdags lied tegen de somberte

Laat ik eens een blogje over de bezuinigingen schrijven dacht ik. Vooral omdat ik me afvroeg of mensen daar nog een beetje boos over werden.

Zo zeg. Nog nooit zoveel lezers en reageerders gehad. De meesten waren boos. Niet alleen op de bezuinigingen of bezuiniger maar ook op onszelf (als je dat zo kunt zeggen).
Ik las er soms ook, maar dat kan aan mij liggen, een beetje een "het gaat niet meer goed komen" gevoel in. Nu ben ik zelf ook niet altijd het zonnetje in huis maar van de verzamelde (misschien vermeende) somberte over de toekomst van de bibliotheek kreeg ik er weer helemaal zin in.

Kom op zeg. Het is toch een pracht vak. Je komt er hopen boeiende mensen tegen, er zijn (nog) zat kansen om nieuwe dingen uit te werken of  te verzinnen en je zit nog droog ook.

Een optimistisch lied dan maar. Tegen de somberte. En met de blik op de toekomst.

Don't stop, thinking about tomorrow,
Don't stop, it'll soon be here,
It'll be, better than before,
Yesterday's gone, yesterday's gone.

Ja, het is dat lied van Fleetwood Mac, die middle of the road band. Waarvan de leden tijdens de opname allemaal in scheiding lagen. En die met hun behoefte aan cocaïne waarschijnlijk verantwoordelijk waren voor een serieuze stijging in het aantal illegale vluchten vanuit Colombia. En de tekst is misschien een pathetische verzameling "optimisme voor op een tegeltje".

Maar wat moet dat moet.
 

woensdag 27 oktober 2010

De sex offender app



Mashable schreef er deze week over, de sex offenders app. Het was nog (relatief) vroeg dus las ik het vluchtig en klikte op de video die bij het stuk stond. Waarna ik even dacht dat het een parodie was.

Maar dat schijnt het dus niet te zijn, het blijkt niet eens de eerste app te zijn in zijn soort. Deze app is laat je via AR zien wie er in je buurt allemaal veroordeeld is voor een zedendelict. Tenminste als het werkt, sommige gebruikers zijn niet echt tevreden.

Zoiets mag alleen in de USA, denk ik. Nog wel.

dinsdag 26 oktober 2010

Het VOB persbericht en daarna

Eerst was er het persbericht van de VOB.
Drie op de tien bibliotheken zouden door de bezuinigingen gaan verdwijnen.

"De provincie Groningen voorziet een daling van 30 procent, de gemeente Gouda een van tussen de 25 en 50 procent, en Berkelland voorziet dat 100 procent verdwijnt. In Rotterdam zullen maar 6 van de huidige 21 biebs overblijven, en in Den Haag nog maar 6 of 7 van de nu 19. In Amsterdam zijn momenteel 28 bibliotheken, straks nog maar 5 à 7. Vooral jongeren zullen de dupe worden van deze ontwikkelingen, aldus de VOB.

Het persbericht werd opgepikt door wat media en zo kwam het bijvoorbeeld op de site van Spits terecht. Daar kun je, heel 2.0, als lezer reageren en een aantal mensen deed dat dan ook. Ik kopieer en plak er een paar.

"Prima zaak er lopen meestal 4 personen rond die samen 2 ton per jaar kosten, de giga grote huisvesting, verwarming enz. enz. en dat moet met zwaar gesubsidieerd "gratis" uitlenen van boeken worden terugverdiend.
Daarbij komt dat met de komst van internet boeken uit de gratie en tijd raken.
Kortom het is allemaal minder erg dan die Vereniging van Openbare Bibliotheken (ook weer zo'n linkse subsidiespons) ons doet geloven"


"Ze kunnen ook hun overbodige "taken" als leeshulp, internethulp, sociale hulp, kunstuitingshulp, afstoten en zich richten op hun kerntaak "het beheren van boeken"."

"Het is dan ook een goede zaak, dat er bibliotheken blijven. Zoals ik eerder al schreef: het is natuurlijk essentieel dat we ervoor zorgen dat het geschreven woord goedkoop en gemakkelijk toegankelijk is en blijft voor iedereen. Dat is het uitgangspunt."

"hahahahahaha vooral jongeren zullen de dupe zijn hahahahahahahaha de jeugd van tegenwoordig weet in de meeste gevallen de plaatselijke bibliotheek niet eens te vinden, ze doen alles toch digitaal, ook deze tak van subsidie slurpend links ziet het licht aan het einde van de tunnel branden hahahahahahahahaha"

Ook op wat andere plekken werd er nog over het persbericht gediscussieerd, hier en hier.

Ik zag een nog tweet voorbij komen, van @wemhts "Het is goed dat eenderde van de bibliotheken verdwijnt. Kan de rest in elk geval flink innoveren - want dat is nog steeds hard nodig."
En toen leek het allemaal al weer voorbij te zijn. Op naar het volgende persbericht, het volgende incident.

Vanmorgen in de trein bedacht ik me dat ik dit blogje wilde schrijven. En dat het zou gaan over de vraag of er nog wel eens iemand boos wordt? En dan bedoel ik niet de boosheid van de medemens die alle subsidies linkse hobbies vindt en die met de zakcalculator in de hand naast de pc zit om bij elk nieuwsberichtje na te rekenen want het hem of haar kost dan wel opbrengt, die boosheid is chronisch en misschien wel onbehandelbaar.
Ik vroeg me af of er nog wel eens iemand ouderwets boos wordt over die bezuinigingen die er aan komen. Of dat we met z'n allen nu al zo zijn lamgeslagen dat we bij bezuinigingen meteen in de "het is geen bedreiging maar een kans" newspeak schieten? Zonder zelfs nog maar boos te zijn. Of te trachten er iets aan te doen.

Maar goed, vanmorgen vond ik een mailtje van de VOB in mijn mailbox. Waar ik ook maar weer even uit kopieer en plak.

Naar aanleiding van de berichtgeving in verschillende media over bezuinigingen op bibliotheken afgelopen zaterdag 23 oktober,
vroegen bibliotheken de VOB om steun om leden te mobiliseren tegen die bezuinigingen.

Dat heeft het volgende plan opgeleverd. De VOB start namens alle bibliotheekgebruikers in Nederland een petitie tegen de
voorgenomen bezuinigingen van gemeenten op de bibliotheek. Deze petitie kunnen leden van bibliotheken ondertekenen.
Met 4 miljoen leden moet het mogelijk zijn om een krachtig geluid te laten horen. De bedoeling is dat de leden met z'n allen
een geluid afgeven tegen deze plannen.


Donderdag mailt de VOB of de actie doorgaat.
Maar, wat vindt de lezer, die de mail misschien niet gekregen heeft? Moet er actie gevoerd worden?

Of is iedereen met vakantie?

vrijdag 22 oktober 2010

Nederland Leest via Dipity


"Dipity is a free digital timeline website. Our mission is to organize the web's content by date and time. Users can create, share, embed and collaborate on interactive, visually engaging timelines that integrate video, audio, images, text, links, social media, location and timestamps."

Je kan het zelf wel op gaan schrijven maar kopiëren en plakken gaat net zo makkelijk.

Dipity laat je allerlei content importeren. Filmpjes van YouTube, nieuws uit GoogleNews, foto's bij Flickr en Picasa, tweets, rss en nog wat meer dingen. De input wordt georganiseerd op datum en daarna chronologisch weergegeven.

Ik heb het geprobeerd met, het ligt misschien voor de hand, Nederland Leest en het werkt leuk.
Niet perfect, dat weer nu ook weer niet.
De site roept regelmatig dat er een error is en het is lastig dat Dipity "Nederland leest" (als term bij elkaar gehouden) niet begrijpt. En ik heb ook al zeker 24 maal geprobeerd de weergave op 1 dag te krijgen maar dat lijkt maar niet te lukken.

Maar, een leuke manier om verschillende mediastromen te combineren en te laten zien.

donderdag 21 oktober 2010

Malle Pietje and the Bimbo's


 Dit is niet het eind
Ook niet het begin
Kruimels op de vloer
Stof in de wind

Ik ben natuurlijk al best oud, en ik luister meestal naar prietepingelige jazz of gestoord vioolgehark van Xenakis, en ik kijk ook nooit naar DWDD. Dus dat verklaard misschien een beetje waarom ik nog nooit van Malle Pietje and the Bimbo's had gehoord.

Leven is soms niet fijn
Ik heb ook best vaak hoofdpijn
....
Best wel kut geloof mij
M'n haar moet ook nog droog zijn

Je zit wat te wachten op een wethouder, klikt op een linkje in een tweet en hup, hoor je zo maar een wereldlied.
Ja, de tekst is lastig te verstaan, maar het geluid hard zetten helpt. En het geluid heel hard zetten is sowieso een heel goed idee.

Bah!

woensdag 20 oktober 2010

Bibliotheekje spelen

De bezuinigingen (zelfs als die mee lijken te vallen), de bedreiging door het eBook, of de iPad. Het einde van de cultuur, de onbeantwoorde vragen, het SIOB dat alweer zonder directeur-bestuurder zit.
Er zijn van die dagen...

Net toen ik wel heel somber begon te kijken kwam ik Little Librarian tegen. Even dacht ik nog dat het een grap was. Maar nee. Het is vrolijke ernst.

Little Librarian is the first personal library kit made just for kids! It encourages reading and is powered by creativity and imagination, not batteries! Little Librarian provides book lovers with everything they need to transform their book collection into a library. Kids can practice the important skills of organizing, sharing, borrowing, and returning.

Je kunt het spel kopen via Amazon en daar heeft het zelfs heel positieve recensies.

I purchased this gift for my grandchild and it was a hit. The children at the party forgot about the electronic gifts and were soon playing library for the rest of the party.

Het is misschien allemaal van een niet te stuiten tuttigheid maar ik vond het toch ook wel weer vertederend. En opbeurend.
En op sommige dagen zal ik het waarschijnlijk zelfs bemoedigend vinden.

dinsdag 19 oktober 2010

In de ban van de ring (bibliotheekstyle)



Ik geloof dat ik het heel vroeger wel eens gelezen heb, "In de ban van de ring" maar anders dan voor Halbe Zijlstra is Tolkien nooit een favoriete schrijver van mij geworden. Al dat gedoe met tovenaars en namen van 8 lettergrepen.
De films die er van de boeken gemaakt werden, ik heb er nooit naar gekeken. Nou, misschien heel even maar als er al een draad was, dan was ik die ook heel vlug weer kwijt.

Maar de versie die ze op The University of Kansas maakten, The Lord of the libraries, die is best leuk. Ik kwam de film tegen op DigiCMB.
Het duurt maar 18 minuten. Voor een promofilm is dat misschien wat lang maar het is nog altijd uren minder dan de echte films.

Nu nog zo'n een produktie gemaakt in Nederland.
Meneer Zijlstra heeft iets met Tom Clancy dus misschien kan er iets met een duikboot?

vrijdag 15 oktober 2010

Dipity

Omdat het pauze is en ik toch maar wat zit te wachten op een afspraak probeerde ik Dipity even uit. Ik zag die site net voorbij komen op Twitter.

Dipity geeft je de mogelijkheid een timeline te maken van bijvoorbeeld video's op YouTube.
Maak een account, dat kost weer eens niets. Tik een zoekterm voor bijvoorbeeld YouTube in en na even wachten zie je de video's die bij je zoekterm passen voorbijkomen op datum van uploaden.

Je kunt er vast doorwrochte presentaties mee maken of weergeven. Ik hou het even bij een ego-timeline.

Het lied dat Solomon Burke niet wilde zingen

Solomon Burke is dood. Het zal weinigen zijn ontgaan. Alweer een stem weg.

Ik zag de man één keer een lied zingen, tijdens een verder vreselijk routineus optreden van brombeer Van Morrison. Morrison had geen zin die avond en dat mochten we best weten, een beetje chagrijnig kuchen, steels een blik op het horloge werpen, een beetje grauwen naar zijn band.
Toen Burke het podium opkwam sloeg zijn stemming echter om. Alsof hij zich plotseling realiseerde dat hij nu toch wel zijn best moest gaan doen. Hoewel hij het optreden niet echt meer kon redden was het mooi om te zien hoe de omvangrijke Burke met vriendelijk en speels gemak Morrison weer wakker schudde.

Toen ik hoorde van de dood van Solomon Burke op Schiphol moest ik meteen denken aan een mooi artikel dat ik kort daarvoor in de Vrij Nederland las. Het stuk ging over de opnames die De Dijk met hem maakte. Liedjes van De Dijk maar dan vertaald werden door Burke gezongen.

"Sommige nummers vielen af. 'Niemand in de stad' en 'Onderuit' bijvoorbeeld omdat er 'dood' in voorkomt: 'I never do songs about dying'."

Afgelopen week speelde De Dijk "Niemand in de stad" zonder maar ook voor Solomon Burke.

En Nel is dood, en mama, en Chrisje
Iedereen gaat maar dood
En de rest drinkt bier in het cafe
Het regent in de straten
Er is niemand in de stad
Want niemand van mijn vrienden nam me mee

vrijdag 8 oktober 2010

Toegankelijkheid met een hangslot

In de VS zijn geen aparte toiletten voor invaliden. Je hebt er wc's voor mannen en vrouwen die ook geschikt zijn voor mensen met een handicap. Het is misschien niet de constatering of het feit waar je dacht mee naar huis te gaan na de Biebwatch van gister over toegankelijkheid. Maar toch. Het was een opmerking die in mijn hoofd bleef hangen.

Mijn hoofd was trouwens wat warrig, ik zeg het meteen maar. Het was de eerste dag na mijn vakantie en de avond daarvoor was het laat geworden bij het optreden van The Bad Plus.

Biebwatch was deze keer in het Centraal Museum in Utrecht en ging niet alleen over digitale maar ook over de fysieke toegankelijkheid. Je zou het bijna vergeten maar er is nog een hele wereld naast de digitale.

Cor Langedijk van de VCP sprak over de fysieke toegankelijkheid van bedrijven, en dus ook over bibliotheken. Zo'n 15% van de bevolking is chronisch ziek dan wel gehandicapt en kan daardoor obstakels op zijn of haar weg tegenkomen die een bibliotheekbezoek zouden kunnen bemoeilijken. Zelf had ik bij de voorbeelden die hij gaf een aantal malen een "oh ja, dat is bij ons ook helemaal verkeerd gegaan ik verstop me even" moment maar bibliotheken schijnen het zo gek nog niet te doen. Aanwezig was ook een schouwer van de VCP, Jan Troost. De voorbeelden die hij als gehandicapte gaf (trapjes, draaideuren, te hoog hangende schilderijen, te hoge hangende betaalautomaten) maakten weer eens duidelijk hoe makkelijk het voor niet-gehandicapten het is om een aanzienlijk deel van de bevolking uit het oog te verliezen. Belangrijk verhaal.

Daarna bleek dat ik me had opgegeven voor de themasessie "Sociale Media: Inzetten van Sociale Media". Stiekem hoopte ik natuurlijk op het horen van het gouden idee. Maar misschien is er wel geen gouden idee. Tenminste, ik hoorde het niet. Aardig verhaal, leuke discussies (Moet een bibliotheek de dood van Antonie Kamerling retweeten? De meningen liepen uiteen) maar het was toch een beetje de 23 dingen in de reprise.
Volgens horen zeggen was de sessie "Schrijven voor het web" trouwens erg goed. Maar daar was ik dus niet bij.

De lunch was leuk al bleek het nog een hele toer te zijn om even naar buiten te gaan. De deur was afgesloten met een vervaarlijk hangslot en helaas was er niemand met een sleutel. Gelukkig dat er vluchtwegen waren en dat de bewaker van de museumwinkel zo vriendelijk was om even een deur open te draaien.
Iets zeggen over de combinatie van hangsloten met toegankelijkheid ligt jammer genoeg net iets teveel voor de hand.

Na de lunch stond "De toekomst van de digitale toegankelijkheid" op het programma. Dat bleek een verhaal te zijn over bibliotheek.nl. Nu kun je natuurlijk nooit genoeg horen over bibliotheek.nl en het kan aan mijn misschien wat slaperige hoofd hebben gelegen maar de spreeksnelheid leek op het tempo van een deathmetalband en de hoeveelheid technische informatie leek wat over de hoofden van een aantal aanwezigen te gaan. Maar. Het wordt natuurlijk helemaal prachtig. Als het gaat werken.

Afsluitend was er nog het verhaal "Mobiel, de toekomst van toegankelijkheid" maar dat viel eerlijk gezegd nogal tegen. Misschien was de mevrouw die het verhaal vertelde de avond daarvoor ook naar The Bad Plus geweest en was ze daardoor ook wat slaperig, dat kan, maar er ontbrak iets van begeestering.

Leuke dag met wat weinig echt digitaal nieuws maar ik ga toch maar weer eens proberen de huisbaas (de gemeente) zo ver te krijgen om eindelijke eens die vitrine pal voor het invalidetoilet te verplaatsen.



Nog een vrijdags liedje erbij. Natuurlijk van The Bad Plus. Let vooral even op de drummer, Dave King, die geniet zichtbaar van het feit dat hij eens gewoon lekker op de tel kan slaan.